ایرانیان همیشه معتقد بودند که تن انسان باید پوشیده باشد، آستینهای بلند از نشانه های پوشش در آن دوران است. زنان اشراف تورهایی روی سر می انداختند که در مجامع عمومی مشخص نشود چه کسانی هستند. پوشیدگی به عنوان اصالت و تشخص زن ایرانی بود و نه به صورت التزام. با این حال در زمان باستان در تورات از برقع نام برده شده که بعدها به مسیحیت منتقل شد و پوشش زنان راهبه را تشکیل داد. یکی دیگر از نقاط برجسته زن در آن زمان، مشاغل مهم و اساسی بوده است. در کارگاههای شاهی، سرپرستی و مدیریت با زنان است، حتی در کارگاههای خیاطی گاه مردها زیر دست زناها بوده اند. و حقوق زنان سرپرست بیش از مردان بوده است. اما زنان خانواده شاهی اداره املاک و کارگاههای مهم را بر عهده داشتند. دختران کورش اداره املاک و سرکشی به آنها را بر عهده داشتند و به همین خاطر پیوسته در سفر بودند بدین ترتیب زنان شاهی به منزله عروسکهای محبوس در حرمسراها نبوده اند. در مورد تعداد زوجات در آن زمان رسم بود که برای ارج گذاری به پادشاه هر کشور بر اساس سیستم برده داری کنیزکان زیبا را پیشکش می کردند که اگر چه در ایران اینگونه عمل نمی شد اما نمی توان وجود حرم های شاهی را منکر شد؛ این روال زندگی بعضی بلند پایگان بود (تذکر 1: نویسنده فراموش کرده که در اینجا عنوان کند که در عهد باستان بیشتر مناسبات دوستی بین کشور ها بر اساس ازدواج رخ می داد که به همین دلیل بعضا برخی از شاهان در کشورهای مختلف مجبور به اختیار کردن همسران متعدد بودند. در ایران این تعداد انگشت شمار می باشد.)

از پرداختی که به حقوق بگیران دولتی می شده بر می آید که خانواده عبارت بوده از یک پدر، یک مادر و چند فرزند. زنان شخصیت حقوقی مستقلی داشتند و بدون آنکه ثروت شخصیشان را از دست بدهند می توانستند دعوای حقوقی کنند یا طلاق بگیرند. آنچه در پس تمام این تعاملات و یادمانهای تاریخی از طرز زندگی و قوانین حاکم بر زندگی مردمان آن زمان وجود دارد، تفکر و پیش زمینه ای است که این رفتارها با توجه به موقعیتهای تاریخی آن زمان ایران پدید آورده بود.

همه این مدارک نشان می دهد که گذشتگان ما چقدر اندیشمند بوده اند آو چقدر فکری باز و سعه صدر داشته اند و برعکس غربیهای آن زمان چقدر وحشی بوده اند، در رمان قدیم در روم وقتی مردی می مرد زن جزو مایملک او بود و به همین خاطر در جنگها زن به اسارت در می آمد در حالی که در ایران زن هیچگاه کالا نبود. وقتی جامعه از تک تک افرادی که درارای فکر انسانی باشند، تشکیل شود با یک جامعه کاملا انسانی روبرو می شویم که از درنده خویی و حیوانیت به دور بوده، همچنان که ما هیچگاه غارت مال و ناموس را در جنگهای ایرانی نمی بینیم، کاری که اسکندر با شهرهای ایران انجام داد.

ادامه دارد .....

پارس نیکو